De "basis elf" stond vast wat voor veel duidelijkheid en rust bij de spelers zorgde. De opstelling was er - met twee verdedigende middenvelders - op gericht om de traditioneel zwakke plek van het Nederlandse voetbal - de verdediging - te versterken en zodoende zo min mogelijk doelpunten tegen te krijgen. Met een briljante en op de aanval gerichte spelverdeler kon daarnaast effectief worden aangevallen. Door tegenstanders uitgebreid te analyseren kon met de sterke punten rekening worden gehouden en van de zwakke punten worden geprofiteerd. Kortom: er werd een eenvoudige maar effectieve strategie gevolgd die zeer succesvol bleek.